Na ruim 7 maanden ben ik eindelijk weer thuis. Wat is er ontzettend veel gebeurd en daarom wil ik graag iets met jullie delen.
Het been wond onder mijn knie. Antibiotica via de huisarts hielp niet. Op 3 november trainde ik nog volop bij de fysiotherapie. Die nacht kreeg ik hevige pijn in mijn linkerbeen. Op 4 november ging ik opnieuw naar de huisarts en werd ik aangemeld voor de orthopedie bij Treant. De wachttijd zou ongeveer anderhalve week zijn. Maar de pijn werd zo ernstig dat lopen nauwelijks nog lukte. Woensdagmiddag 5 november werd ik met spoed doorgestuurd naar het UMCG.
Daar bleek mijn ontstekingswaarde van 280 te zijn. Opvallend genoeg voelde ik mij niet echt ziek en had ik geen koorts, waardoor mijn lichaam heel anders reageerde dan verwacht.
Op 6 november volgde een spoedoperatie. Mijn knieprothese, die er al 18 jaar in zat, werd verwijderd. Er bleek een fistel en een ernstige infectie te zitten. Op 21 november en 7 december moest ik opnieuw met spoed geopereerd worden. Er was veel schade aan mijn knie en ik kreeg wekenlang zware antibiotica via een infuus. Uiteindelijk verbleef ik zes weken in het UMCG.
Op 16 december verhuisde ik naar revalidatiecentrum De Dilgt in Haren om te wachten op een volgende operatie. De opties waren een op maat gemaakte tumorprothese, een zeer zware operatie met minimaal zes weken in een strekspalk en een blijvend stijf been, of een amputatie boven de knie. Het was een ongelooflijk moeilijke periode, met veel verdriet en het gevoel volledig afhankelijk te zijn van anderen.
Gelukkig heb ik ontzettend veel steun gekregen van mijn zus, een paar heel lieve vrienden en ook van de donderdaggroep van de Hydro. Dat heeft mij enorm geholpen.
Toen duidelijk werd dat de kans op een nieuwe infectie met een tumorprothese maar liefst 61% was, heb ik uiteindelijk gekozen voor amputatie. Op 1 mei werd ik daarvoor opnieuw opgenomen in het UMCG. Daarna volgden nog drie weken revalidatie in Beatrixoord.
Nu ben ik twee keer per week poliklinisch aan het revalideren in Beatrixoord en daarnaast één keer per week bij Fysiotherapie MSK. Ik ben hard aan het werken om te leren lopen met een prothese en aan het opbouwen van kracht en conditie.
Na zeven maanden mocht ik eindelijk naar huis. Helaas is mijn huidige woning veel te klein voor een rolstoel. Ik kan nauwelijks zelfstandig naar buiten. Daarom heeft een vriendin een crowdfunding gestart voor een balansrolstoel, zodat ik weer zelfstandig op pad kan.
Daarnaast is een ruimere, levensloopbestendige woning op dit moment hard nodig.
Aan iedereen die mij de afgelopen maanden heeft gesteund wil ik uit de grond van mijn hart dankjewel zeggen. Voor alle kaarten, appjes, telefoontjes, bezoekjes en lieve woorden. Dankzij jullie heb ik deze zware periode kunnen doorstaan. Ook ben ik dankbaar voor de mooie nieuwe vriendschappen die in deze tijd zijn ontstaan.
Er ligt nog een lange weg voor me, maar zoals jullie mij kennen ga ik er weer vol voor. Inmiddels ben ik deels terug in mijn functie binnen ReumActief, al is dat nog heel beperkt. Mijn revalidatie, een balansrolstoel en een passende woning hebben nu de hoogste prioriteit.
Tot slot wil ik alle nieuwe leden van ReumActief van harte welkom heten. Fijn dat jullie erbij zijn. Ik hoop jullie, zodra dat mogelijk is, weer persoonlijk te ontmoeten.
Hartelijke groet,
Anita Sanders
Voorzitter ReumActief
